Een keer per maand plaatsen we op onze website de rubriek ‘Van de straat’: verhalen en anekdotes uit het straatpastoraat. Deze zijn allemaal terug te vinden in de jaarverslagen van de afgelopen jaren.

Na het overlijden van een bewoner van het Sociaal Pension spreek ik met een paar bewoners over de overledene. Ik vraag aan hen of ze naar de uitvaart zullen gaan. Een vrouw vertelt dat ze de overledene niet zo goed kende en dus niet zal gaan. Ze vraagt aan mij of ik wel zal gaan. Ik antwoord dat ik ga en dat ik mijn best doe om naar alle uitvaarten van mensen uit de daklozenopvangen en andere bekenden van het Straatpastoraat te gaan. Ze antwoordt: “Oh, dan weet ik dat er tenminste iemand op mijn uitvaart komt.”

Op zondag 26 april is er weer
een viering van het Leidse Straatpastoraat
met straatpastor Femke Post.

Van harte welkom in Diaconaal Centrum De Bakkerij
Oude Rijn 44b in Leiden.

De viering begint om 15.00 uur,
daarna ontmoeten we elkaar
met koffie of thee en iets lekkers.

Een keer per maand zullen we op onze website deze nieuwe rubriek ‘Van de straat’ plaatsen: verhalen en anekdotes uit het straatpastoraat. Deze zijn allemaal terug te vinden in de jaarverslagen van de afgelopen jaren.

Lunch

‘Binnenkort gaan we samen lunchen en dan trakteer ik!’ Dit zijn de woorden van Nick. Hij spreekt ze ongeveer twee jaar geleden uit. Ik ken hem nu al ruim zes jaar. Eerst verbleef hij in de daklozenopvang, later kreeg hij zijn eigen appartement. In de opvang spraken we elkaar elke week tijdens mijn vaste bezoek op donderdag. Toen hij een huis kreeg, hielden we deze traditie in stand. Hij belde me sindsdien iedere donderdag om bij te praten. We praten over hoe zijn week was en wat zijn plannen voor die avond en de komende week zijn.

Het gesprek wordt steevast afgesloten met de vraag: “wat eet je vanavond?”. Nick wil altijd weten wat ik die avond ga koken en vraagt dan volgende week of het lekker was. De gesprekjes duren meestal maar 10 minuten, maar zijn belangrijk voor Nick. Hij vindt het prettig om een vast ritme te hebben. De telefoongesprekken met verschillende mensen op vaste momenten in de week helpen hem daarbij.

In mei was het dan eindelijk zo ver! Na twee jaar van praten over onze lunch kreeg ik eindelijk een concrete uitnodiging. Uiteraard nam ik die aan. We gingen samen lunchen bij het Gebouw in Leiden. We aten gezellig samen een pannenkoek en praatten bij. Aan het einde betaalde Nick inderdaad onze lunch, mijn aanbod om te betalen sloeg hij af: “nee dat hoeft niet. Je bent al zo lang in mijn leven, dit is mijn kans om iets terug te doen”. Dankbaar accepteer ik dit aanbod.