Een keer per maand plaatsen we op onze website de rubriek ‘Van de straat’: verhalen en anekdotes uit het straatpastoraat. Deze zijn allemaal terug te vinden in de jaarverslagen van de afgelopen jaren.

De all-you-can-eat op Eerste Paasdag bleek een vruchtbare bodem voor diepgaande gesprekken met de drie jongemannen van begin twintig. Stuk voor stuk hebben ze veel meegemaakt in hun prille levens. Verhalen die pijn doen aan je ziel. En nu zijn ze dakloos en zitten ze in de jongerenopvang.

Het gesprek komt op het thema hoop, wat ze zichzelf gunnen en hoe ze het allemaal voor zich zien. Tot mijn blijdschap lacht de fictieve toekomst hen toe. Er wordt gedeeld over droombanen, een eigen huis, een liefdespartner en zelfs over kinderen. “Kinderen?” vraag ik een van hen. Ja, hij is er zeker van dat hij kinderen wil. “Zodat ik hen alles kan geven wat ik heb gemist.”

Op 8 juni was het weer zover: de jaarlijkse boottocht van M25 en het Straatpastoraat. Om 10.00 stroomde de Haven langzaam maar zeker vol met onze contacten van het Sociaal Pension, de Nieuwe Energie, het Maansteenpad, inloophuis Lumen, de Bakkerij, de maandelijkse kerkdienst en andere belangstellenden. Met bijna 70 zielen aan boord vertrok de Triton om 11.00 uur vanuit Leiden richting de Kaag.

Na het vertrek kreeg iedereen een drankje en vulde geroezemoes van gezellige gesprekken de boot. Toen we de stad achter ons lieten en door het Hollandse landschap voeren, stelde Faridah voor een optreden te geven: een Perzische dans. Ademloos keken we naar deze spontane show. Een paar mensen durfden zelf mee te dansen met Faridah.

Kort daarna was het tijd voor de lunch: een kop soep, twee broodjes en een kroket. Even werd het heel stil op de boot. Een teken dat iedereen aan het genieten was van al dat heerlijks.

Vervolgens deelden de jongeren van M25 bingokaarten uit. Geen gewone bingo met getallen, maar een bingokaart met antwoorden op de vragen die de jongeren stelden. “Wat is het grootste orgaan van de mens?” En: “Wat is de hoofdstad van Parijs?” Al gauw hoorden we “Bingo!”. Jordy sleepte de eerste prijs binnen: een reep chocolade. En warempel, kort daarna had hij nog een keer prijs. Hij had het geluk aan zijn kant met de bingo. Nadat een aantal anderen nog in de prijzen waren gevallen, kreeg Faridah de microfoon om een lied in het Farsi te zingen. De andere bootgangers klapten mee. Zo maakten we er samen een feestje van.

Tegen tweeën kwam de stad weer in zicht. Na een aantal grote applauzen voor de jongeren van M25 en kapitein Diederik en zijn crew ging iedereen vrolijk en voldaan van boord. We kijken terug op een heerlijke boottocht. Er is gedronken en gegeten, gelachen en gepraat. De weergoden waren ons goed gezind. De hele tocht is het droog gebleven, met een klein zonnetje en prachtige Hollandse luchten.

Een keer per maand plaatsen we op onze website de rubriek ‘Van de straat’: verhalen en anekdotes uit het straatpastoraat. Deze zijn allemaal terug te vinden in de jaarverslagen van de afgelopen jaren.

Op Eerste Paasdag hadden de meeste jongeren plannen met hun familie, behalve drie van hen. Ik stelde voor om uit eten te gaan, dat leek ze een heel goed idee. Ze mochten zelf uitkiezen waar. Daar hoefden ze niet al te lang over na te denken: “De all-you-can-eat in Leiderdorp!”

Daar aangekomen kozen we een tafeltje uit. Aan een lange tafel voor ons zat een grote Nederlandse familie te eten. Opa in het midden, zijn kinderen eromheen en aan de buitenkant een elftal kleinkinderen. “Zo ziet het er denk ik uit als je met je familie uit eten gaat,” zei een van de jongens. “Ja, ik denk het. Ik zou het niet weten, ik heb helemaal geen familie,” antwoordde een ander.