Sinds 1 december 2014 ben ik werkzaam als straatpastor in Leiden. Voor mij was dit werkveld nieuw maar gaandeweg ontdekte ik dat er veel raakvlakken zijn met mijn oude vak, het justitiepastoraat. Bijna achttien jaar werkte ik als dominee in de gevangenis en het is dan ook niet zo heel verbazingwekkend dat ik in Leiden met enige regelmaat oude contacten uit de gevangenis tegenkom.
“He, dominee, wat doe jij hier”, hoorde ik al verscheidene keren in de opvang voor dak- en thuislozen. Het gaf me de eerste weken een goede entree en een gratis reclamebordje voor het daklozencircuit.
Elke week ben ik te vinden in de opvang voor daklozen, de Nieuwe Energie. Daar bezoek ik inmiddels vaste klanten en ben ik beschikbaar voor een ieder die zijn verhaal kwijt wil. Hoe belangrijk mijn aanwezigheid daar is, merk ik als ik een weekje niet geweest ben. Aandacht is ook daar een schaars artikel en wat is het fijn dat er iemand is die onbevangen en zonder oordeel naar je verhaal wil luisteren . Veel mannen maken daar gebruik van en wat is het bijzonder om zoveel verhalen te horen en met mensen mee te denken. Het zijn zonder uitzondering aangrijpende verhalen. Verhalen over families die uit elkaar zijn gevallen, over verslaving, over verbroken relaties, en bijna altijd met een grondtoon van eenzaamheid.
